( پندهائى حكيمانه ) 191 - ( 1 ) از معلى بن محمد كه سند را تا معصوم رسانيده يكى از حكماء ( يعنى ائمه ( ع ) زيرا صدوق در امالى آن را از امام صادق ( ع ) روايت كرده است و شيوه آنان نيست كه از غير معصوم حديث باز گويند از مجلسى ره ) گويد : راستى بخيلان از همه كس سزاوارترند كه براى مردم آرزوى ثروت داشتن كنند زيرا هر گاه مردم ثروتمند شدند از اموال آن‌ها دست بدارند . راستى معيوبان از همه كس سزاوارترند كه بهبودى ديگران را آرزو كنند زيرا اگر مردم به شوند عيب آن‌ها را نجويند . راستى كم‌خردان از هر كس سزاوارترند كه بردبارى مردم را خواستار باشند زيرا نيازمندند كه از سبكسرى و نابخردى آنان گذشت شود ، بر خلاف اين حقيقت بخيلان فقر مردم را خواهند و معيوبان نابكارى ديگران را آرزو كنند و گنهكاران سفاهت مردم را طلبند با اينكه فقر نيازمندى ببخيل آرد و فساد و تباهى اخلاق مردم مايه جستجوى عيب معيوبان باشد و كم خردى مايه پاسخگوئى بگناه و بىادبى است . ( شيوه شايسته شيعه با يك ديگر ) 192 - ( 2 ) حسن بن راشد گويد امام صادق ( ع ) فرمود : اى حسن هر گاه برايت يك گرفتارى و ناگوارى رخ داد در باره آن به هيچ كس از مخالفان شكايت مبر ولى آن را براى يكى از برادرانت بازگو ( يعنى هم مذهبانت ) زيرا تو يكى از چهار خصلت را از دست ندهى : 1 - باعطاى مال كافى پاسخ گيرى .